“Ik ben weggegroeid van het overzichtelijke ja of nee”, zegt Marinus van den Berg

  Van wilsverklaring naar waardengesprek – Zorgvuldig omgaan met levenseinde “Ik ben weggegroeid van het overzichtelijke ja of nee”, zegt Marinus van den Berg in onderstaande beschouwing over euthanasie en zelfgekozen dood. In plaats van eisen en verklaren, van felle woorden en stellige meningen pleit hij voor “luisteren naar de vragen achter de vragen. Niet vooraf weten maar samen ontdekken.”  Met DANK aan de website De Bezieling. Ik ben een boerenzoon, geboren in 1947, de oudste van veertien. Mijn ouders hadden koeien, kalveren, varkens, rogge, haver en fruitbomen. De koeien hebben het gewonnen. Mijn ouders waren katholiek zoals mijn hele familie en de school en de kerk. Er waren enkele protestanten in mijn omgeving, waaronder de buren, de huisarts en de veearts. De verhoudingen waren open en hartelijk. Ik kom uit een overzichtelijke wereld waarin voor mij christenen protestanten waren. Wie nu een wandeling maakt van Heino naar Wijhe, die ziet een boerderij waar varkens vrij kunnen modderen, dat heet biologisch, je ziet woonboerderijen, enkele megastallen, een paar zorgboerderijen, kale maisvelden. En veel hoge heggen en bordjes waarop staat verboden toegang, privéweg en hier waak ik. Er zijn dus heel wat erven waar je niet zo maar mag komen. De wereld is veranderd van coöperaties, naoberschap naar red allereerst jezelf en denkt u aan zelfdoding dan kunt u bellen. U kunt hulp krijgen als u uw hulpvraag kent en uw nummers onthoudt. Wie gaat er nog naar iemand toe en kan stil zijn? Lees verder…>>>   * Graag verwijzen wij ook op onze website naar de wekelijkse Nederlandstalige overweging uit de trappistenabdij van Orval ( Zondag 10 december 2017 ). BELANGRIJK: Wegens persoonlijke omstandigheden is er vanaf zondag 12 november 2017 niet elke week een overweging uit de abdij van Orval. De overweging wordt aangeboden echter wel om de 14 dagen – tot nader bericht –  DANK voor het begrip hiervoor.   Bezinning op de overweging. Bij het aansteken van de 2de adventskaars God van licht. Wees voor ons het Licht, een Lamp voor onze voeten om te zien wat van waarde is op onze levensweg om te mogen worden wie ik ben. Daartoe steken wij op zondag 10 december de tweede kaars aan van onze adventskrans.   Leven op het ritme van de nacht, zich...

Learn More

Ontdek de monnik in jezelf – Over onze ware identiteit

  Religieuze tradities zijn als wegen of rivieren die naar eenzelfde centrum leiden, een eindeloos diepe afgrond. Hoe dichter bij de afgrond, hoe dichter die wegen bij elkaar komen. Daar, in die onuitspreekbare diepte, ligt onze ware identiteit. Wij zijn allemaal verschillend, maar in de grond  – ‘O grundlos tiefer Abgrund’ (Eckhart) – zijn we woordeloos één.   Met DANK aan Marc Van Tente (oblaat /seculiere monnik) en woont in de gemeenschap ‘De regenboog’ in Anderlecht, België Inleiding: In het eerste scheppingsverhaal schept God de dieren in het water, op de aarde en in de lucht ‘elk volgens zijn eigen aard’, soort na soort. Tenslotte schept hij adâm: ‘Nu gaan wij de mens maken, als beeld van Ons, op Ons gelijkend’ Genesis 1,26). De dieren hebben hun eigen aard, hun eigen soort. Zij verschillen van elkaar. Maar de mensen wortelen in die eerste adâm, dé mens. Pas in een tweede fase worden zij man en vrouw: ‘als het beeld van God schiep Hij hem, mannelijk en vrouwelijk schiep hij hen’ (Genesis 1,27). Man en vrouw verschillen van elkaar, zij hebben een verschillende identiteit. Toch incarneren in meer fundamentele zin in eenzelfde identiteit: beiden zijn adâm, mens. Hun opdracht bestaat erin om doorheen het leven steeds meer op God te gelijken, zodat ze meer en meer ‘beeld van God’ worden. Wat voor man en vrouw geldt, geldt voor alle mensen. Allen verschillend van elkaar, maar allen zijn geroepen tot eenzelfde proces van menswording. Het vervolgverhaal omtrent Kaïn en Abel (Genesis 4,1-15) toont aan hoe mensen ten allen tijde met deze opdracht geworsteld hebben.  Lees verder…>>>   * Graag verwijzen wij ook op onze website naar de wekelijkse Nederlandstalige overweging uit de trappistenabdij van Orval ( Zondag 26 november 2017 ). BELANGRIJK: Wegens persoonlijke omstandigheden is er vanaf zondag 12 november 2017 niet elke week een overweging uit de abdij van Orval. De overweging wordt aangeboden echter wel om de 14 dagen – tot nader bericht – . DANK voor het begrip hiervoor.   Bezinning op de overweging.  Zondag 26 november het feest van Christus-Koning. Op deze zondag zetten we een orgelpunt achter het voorbije liturgisch A-jaar.   Wat zou jij doen als je koning zou worden? Hoe zou jij de toekomst van de wereld willen vorm geven? Willen we koning zijn om veel macht...

Learn More

In het hart van de rouw

  Bij de aanvang van de novembermand en enkele dagen na Allerzielen… Enkele dagen na onze geslaagde 3-daagse bezinningsdagen in de abdij van Postel onder het thema: ‘Samen op weg van wonde naar verwondering’ ( Lees enkele reactie Klik hier ) enkele gedachten neergeschreven door Jakob van Wielink   Rouwen is een onmogelijke opgave. Rouwen is tegelijkertijd het ultieme protest tegen het nog hier zijn, zonder de beminde ander. Misschien minder het protest tegen het alleen zijn, als wel tegen het zonder de ander achtergebleven zijn. Het verlangen soms ook om bij die ander te zijn, over de grens van de scheiding en het eigen leven heen, om op die manier de geliefde gezamenlijkheid te herstellen. En tegelijkertijd, heel tegenstijdig, het volle besef dat met het zelf verdwijnen ook de herinneringen aan de ander zullen verdwijnen, waardoor de ander nogmaals en nog definitiever zal sterven. Die dubbelheid verscheurt en verteert. Rouwen is een onmogelijke opgave. Lees verder…>>>   * Graag verwijzen wij ook op onze website naar de wekelijkse Nederlandstalige overweging uit de trappistenabdij van Orval ( Zondag 12 november 2017 ).   BELANGRIJK: Wegens persoonlijke omstandigheden zal vanaf heden zondag 12 november 2017 niet elke week een overweging worden aangeboden echter wel om de 14 dagen – tot nader bericht – . DANK voor het begrip hiervoor.   Bezinning op de overweging. Op zondag 12 november krijgen we de parabel over de wijze en de dwaze bruidsmeisjes te horen. Een oproep tot wijze waakzaamheid, een oproep om te willen zien waar het op aankomt, om verder te zien dan wat wij zien. Leven niet zonder hoop, niet zonder toekomst, je wakker, wijs en waakzaam blijven inzetten ‘totdat Hij komt’. Dat is onze levensopgave als christenen. Laten wij ons nederig naar God toe keren.   Eens kregen wij een beetje olie mee – God weet hoeveel en van wie, en van welke kwaliteit – een beetje olie en het lampje brandde. Het speelde voor onze ogen, elke dag, en danste als vanzelf op het ritme van ons hart en van het jaargetij.  Maar de eerste olie raakte op en ’t vlammetje verflauwde, werd als niets. Het smeulde slechts, onmerkbaar stil. Toen zijn we zelf op zoek gegaan naar olie om te branden. Want zonder vlam en...

Learn More

Stilte…een absolute noodzaak in onze huidige samenleving

De langste nacht van de stilte…  De overgang van zaterdagnacht 28 oktober naar zondagochtend 29 oktober 2017 .   Stille diepte Uit “Spiegels van de ziel”. Ofschoon we voortdurend worden overspoeld door een golf van woorden, is onze diepte voor immer stil. ( Khalil Gibran )   Rijpen, opvoeden, stilte en vervuld leven horen bij elkaar. Karlfried Graf Dürckheim, de grote voorvechter van de terugwinning van de spirituele potenties van de mens, schrijft: “Ook in onze tijd is de oer-ervaring van de mens nog niet volledig verloren gegaan, dat hij altijd, wanneer hij werkelijk gelukkig is, stil wordt, en dat omgekeerd daar, waar hij in staat is werkelijk stil te worden, het ware geluk pas aan hem verschijnt.”(In: “O komm Gewalt der Stille”, pag.33 ff.)  Lees verder…>>>   * Graag verwijzen wij ook op onze website naar de wekelijkse Nederlandstalige overweging uit de trappistenabdij van Orval ( Zondag 29 oktober 2017 ). Wegens onze persoonlijke 3-daagse bezinning in de abdij van Postel is er volgende week geen Wekelijke inspiratie en Preek uit de abdij van Orval. Wij zijn er terug in het weekend van 11 en 12 november.   Bezinning op de overweging. Bemin God en je naaste: is dat één gebod of zijn er dat twee? Botsen die twee geboden niet met elkaar? Moeten we leven met de volle verantwoordelijkheid voor onze medemens en doen alsof God niet bestaat, of moeten wij alle menselijke belangen maar relativeren en ons helemaal richten op God? Jezus zegt ons vandaag dat beiden samengaan.   Wie van u weet nog dat ‘liefde’ te maken heeft met ‘gave’ en ‘overgave’, met de diepe vreugde van het ‘gegeven-zijn’ voor de ander, met ‘een hart hebben’ voor de ander, met tederheid en zachtmoedigheid, met vriendelijkheid en vergevingsgezindheid, met afstand nemen van macht en bezit, met afstand doen van geweld, met vrede?   Wie van u weet nog dat ‘liefde’ te maken heeft met verantwoordelijkheid?   En wie van u weet nog dat God de uitvinder is van de liefde?   Want God is liefde. Deus Caritas Est ( naar Phil Bosmans)       Beste bezoeker….METGEZEL graag bevelen wij jullie aan onze sympathie voor volgende persoonlijke initiatieven die zeer nauw aanleunen bij de doelstelling van de Metgezel in Zingeving in de komende...

Learn More

Liefde is NU eenmaal zo

Voor mij is het uitgesloten om met betrekking tot het gebed te spreken over “winnaars” en “strijders”. Christus vroeg ons bereid te zijn om de laatste plaats in te nemen; voor mij is het niet zozeer een kwestie van bereidheid daartoe als wel te erkennen dat ik gewoonlijk schitter door afwezigheid. Ik ben geen gebedskrijger of wat voor krijger ook. Ik ben van het doorsnee type met mijn gebreken, die bang is om niet geliefd te zijn, bang om alleen te sterven en ik ben omringd door mensen die nooit doen wat ik wil. En die ook echt graag aardig wil zijn en wil bijdragen – en zelfs wil dienen. Bidden is als schrijven. We doen het of we doen het niet. Erover praten, er boeken over lezen, er met andere mensen over praten die het wel doen, is niet hetzelfde als schrijven – is niet hetzelfde als bidden. Het is duidelijk dat we niet met andere dingen bezig kunnen zijn terwijl we bidden. Het spreekt voor zich dat we de tv uitzetten, de laptop links laten liggen en de telefoon uitschakelen. Ik vind het prettig om een kaars en een wierookstokje aan te steken – een klein ritueel om aan te geven dat ik op het punt sta om gewijde tijd en ruimte in te gaan. Ik woon in een klein appartement waarin mijn gewijde ruimte mijn favoriete stoel is. Jij zult je eigen gewijde ruimte vinden. De beste manier die ik ken, is gewoon te gaan zitten en te praten met God. Jezelf open te stellen of te doen wat prettig voelt, of dringend, of natuurlijk in de zin dat je je er niet van kan weerhouden ook al zou je dat willen. Liefde is nu eenmaal zo. Heather King     * Graag verwijzen wij ook op onze website naar de wekelijkse Nederlandstalige overweging uit de trappistenabdij van Orval ( Zondag 15 oktober 2017).   Bezinning op de overweging. Wij mensen zijn en blijven uitgenodigd om in God te geloven. God dwingt ons niet. Een afgedwongen keuze zegt Hem niets. Hij hoopt op ons ja-woord. Als wij in Hem geloven, als wij op zijn uitnodiging ingaan, vraagt dat een aanpassing van ons leven. Wij moeten onze oude kleren afleggen. Dit is het beeld dat het...

Learn More

Hoe beleef ik de schoonheid van de herfst…?

Hoe kunnen we een grotere vaardigheid ontwikkelen om de schoonheid van de wereld te zien en betekenis te halen uit onze ervaringen? Het antwoord is simpel: door te reflecteren over onze ervaringen en herinneringen en aandachtig te denken over hoe deze praktijk ons ertoe brengt om de wereld op een nieuwe manier te zien. We kunnen iets leren over hoe dit gebeurt van Gerard Manley Hopkins die een brief aan een vriend schreef over een inzicht dat hij had. Op een dag bij het begin van de herfst was hij alleen bij de rivier de Elwy in Wales; het was een prachtige namiddag. Toen hij naar huis ging, keek hij naar de wolken en de heuvels en zijn hart werd als het ware opgetild door de schoonheid om hem heen. Op dat moment was de wereld omgevormd tot een glimp van God. Hij zag in de heuvels de figuur van Atlas uit de Griekse mythologie – degene die de aarde op zijn rug draagt. De heuvels waren er altijd geweest, maar vóór dit moment had hij niet gezien hoe majestueus ze waren. Zijn belangrijkste inzicht was hoe makkelijk het is om de schoonheid om ons heen over het hoofd te zien: En de azuur-omhangen heuvels zijn de wereld-wentelende schouder Der majesteit – als een hengst stoer, de veel-viooltjes-zoete! – Dit alles, dit alles was hier; het moest slechts de schouwer treffen. De spontaniteit van het wonder van Hopkins werd mogelijk door zijn bereidheid om stil te staan bij het moment, om aanwezig te zijn bij de ervaring van de wandeling naar huis na een rustig middagje vissen. Hij erkent dat er schoonheid rondom hem is, maar hoe vaak blijft die niet onopgemerkt? Tim Muldoon     * Graag verwijzen wij ook op onze website naar de wekelijkse Nederlandstalige overweging uit de trappistenabdij van Orval ( Zondag 8 oktober 2017).   Bezinning op de overweging. In de evangelielezing van zondag 8 oktober staat de wijngaard centraal.   De wijnstok en de ranken. Het is een mooi beeld van verbondenheid met God en met de mensen.  Verbondenheid met anderen is levensnoodzakelijk. Het vermeerdert je draagkracht en maakt je weerbaarheid groter. Afgesneden zijn, aan de kant gezet worden, doet pijn. Het verdort het leven. Een mens heeft telkens nieuw...

Learn More