Het leven gaat verder. Goede Vrijdag was het einde niet.
Ook Pasen was niet het einde.
“Ga op weg met vrede voor mensen wereldwijd” zei Jezus tot zijn vrienden.
Zijn Woorden van toen worden vandaag aan ons toevertrouwd.
De vrede die Hij ons toewenst, mogen wij delen met elkaar
en vervolgens uitdragen naar velen om ons heen.
‘Vrede zij u’ is de paasboodschap voor een wereld onderweg. (naar Jacques Verhees)
Alice Camille zegt het juist: “Pasen is in werkelijkheid een werkwoord, een dynamisch gebeuren dat ons uit de duisternis opstuwt naar het licht.”
Christenen zijn paasmensen. Voor mij betekent dit dat wij innerlijk bewogen mensen zijn: altijd groeiend, veranderend, altijd op weg en zich engagerend. Zelfs diegenen onder ons die gewoon fysiek de mogelijkheid niet hebben om zo ‘in beweging’ te zijn – omwille van hun levensnoodzakelijke werk, hun familiale verantwoordelijkheden, of om gezondheidsredenen – kunnen toch nog de innerlijke ‘bewegingen’ van hun ziel ervaren.
Iedere dag opnieuw nodigt de verrezen Christus ons uit vooruitgang te maken, het mogelijk te maken dat ons hart wordt opengebroken voor God en voor alles wat de goddelijke liefde ons schenkt. We voelen hoe ons innerlijke beweegt, wij luisteren naar de stem van de geest, geven aandacht zelfs aan vluchtige gevoelens en de reacties daarop, alles wat in Gods handen een instrument kan worden voor onze altijddurende schepping. ( Vinita Hampton Wright) Bron: Gewijde Ruimte.
Ter overweging.
Ik ben een mens, enthousiast en nuchter,
vol geloof en ongeloof tegelijk.
Ik stel lastige vragen,
ik pieker over ‘wat er niet is’,
over wat voorbij is en geen keer neemt…
Mijn naam is Thomas.
Ik laat me nooit zomaar meeslepen.
Jezus boeide me en ik trok met Hem mee.
Maar ineens is alles mislukt.
Ik heb verkeerd gegokt
en ik voel me in de kou staan.
Ze zeggen wel dat Hij leeft…
maar ik wil het eerst zien.
Mijn naam is Thomas.
Ik zie een kind sterven,
een jonge mens verongelukt…
Ik hoor over mensen die gefolterd worden.
Ik zie het verdriet van zoveel mensen…
en uit de dood is nog niemand weergekeerd…
Ik zie mensen verkommeren achter gesloten deuren en vensters,
eenzaam op kleine kamertjes in een grote stad…
Ik kan het niet verwerken.
Ze zeggen wel dat Hij leeft…
maar ik wil het eerst zien.
Mijn naam is Thomas.
Ik zie een Kerk van bange mensen,
een kleine kudde, een handvol maar…
Zo velen zijn teruggetreden, geruisloos,
en zoveel kerken leeg…
Hij heeft wel ooit gezegd:
‘Waar twee of meer in mijn naam bijeen zijn,
daar leef Ik in hun midden…
maar ik wil eerst zien!
Mijn naam is Thomas.