Vakantie is….
Vakantie is een mooi reis maken…Zalig
Vakantie is eindelijk dat werkje opknappen…Gelukkig
Vakantie is eens lekker uit eten gaan en genieten…
Maar vakantie kan ook zijn: genieten van een stil moment en denken dat je een mooie reis maakt…
Danken dat het vervelende werkje opgeknapt is.
Denken aan een lekker etentje en bij dat denken…wordt het stil.
Heel stil in jezelf. Dan voel je dat er iets is, wat steeds steeds bij je is, iets wat jou begrijpt en liefheeft.
Je komt misschien tot de ontdekking dat dit iets Iemand is die je vergeten bent.
Vakantie is genieten van een stil moment, waar je ook bent, wat je ook doet, om die Iemand te ontdekken.`
Een zalig moment dat je gelukkig maakt en je laat genieten.
( Fernand Van De Meerssche/ Parochie Christus Koning/St.Pieters-Buiten Gent.)
Ter overweging.
Daar is de man…daar is de vrouw…
Daar is de man!
Ze zeggen dat hij woorden heeft van leven.
Ze zeggen dat hij het woord is van leven.
Maar hij is zo gewoon.
Is hij dat maar, die grote man die jou genezen moet?
Heb ik op hem mijn hoop gesteld?
Heb ik in hem mijn vertrouwen gelegd?
Hij zegt: “Waarom die drukte en die tranen?”
Hij is misschien toch anders.
Uit zijn ogen straalt hoop als licht in de donkere nacht.
Uit zijn handen vloeit tederheid als balsem op mijn huid.
Uit zijn woorden klinkt de kracht van het eerste scheppingswoord.
“Meisje, sta op!”
Ik sluit mijn ogen, durf niet kijken, niet hopen op wat nooit gebeurt, niet geloven in het einde van de dood.
Liever nog sterf ik aan jou dan aan valse hoop.
Ik laat je los.
Hij houdt je vast. “Meisje, sta op!
Dan plots beweegt je hand onder de mijne,
stroomt warmte uit je huid,
plooien je lippen in een glimlach en zit je rechtop!
Geen woorden meer in mij,
alleen de diepe stilte van het wonder van het leven als op de eerste dag dat jij geboren werd.
Geen spoor op mijn gezicht,
alleen de vreugde in mijn schoot.
Anders dan de anderen die openscheuren van verwondering.
Zwijg toch, geef ruimte aan dit broze leven.
Ik kijk nog even naar de man die jou zijn hand reikt en zichzelf.
Ik zie hoe gewoon hij is.
Zijn kracht huist in dit gewone en wordt daardoor wonderlijk groot.
Want jij staat op!
Nu heb ik eindelijk begrepen dat in een gewone man,
in een gewone vrouw een groot geheim kan schuilgaan.
In dat klein beetje tederheid en warmte,
in de weinige woorden
en gebaren van genezing die wij vinden in ons binnenste
schuilt het wonder.