De vastentijd is een weg waarop God ons vooruit duwt als individuen. Het is ook een gemeenschappelijke reis. We reizen nooit alleen, hoe eenzaam ook we ons soms kunnen voelen. We reizen altijd samen met anderen. Als we onze reis kunnen ervaren als een gemeenschapsgebeuren, dan wordt het zoveel duidelijker dat wij allen dezelfde reis ondernemen. Als we onze ervaringen kunnen delen met een dichte vriend of met onze kerkgemeenschap, dan genieten we van elkaars steun. Dit laat de genade groeien.
Laten wij op deze pelgrimstocht naar de Paasvreugde bidden voor elkaar. In het bijzonder voor hen die nood hebben aan en verlangen naar een ander hart.
Kiezen voor de vastentijd en er werk van maken is belangrijk, omdat we mensen zijn met een ziel en een lichaam. Met onze zintuigen ervaren we allerlei dingen. Met onze verbeelding kruiden we die. Als we met onze harten en handen werken met en voor elkaar, dan delen we zo in Gods liefdevolle scheppingswerk.
Andy Alexander sj ( Bronvermelding: Gewijde ruimte )
Ter overweging.
Angst en vrees
is de taal van mensen
die weinig te bieden
en veel te verliezen hebben.
Er is een ommekeer nodig,
ook in onszelf.
Een nieuwe cultuur is nodig
van zelfbewustzijn
en van weten
dat wij als mensen
iets te bieden hebben aan medemensen:
gastvrijheid
en begrip,
en hoop.
Een tegenstroom van vertrouwen
is er nodig,
om in volle harmonie
met de hemel en met de aarde
de schepping te herstellen
in deze woestijntijd
met een Bron
naar echte Menswording. ( Broederlijk Delen 2000)