Elk jaar weer opnieuw nodigt de advent ons uit om op weg te gaan,
om de kille samenleving te doorbreken en de warmte op te zoeken
van vriendschap, genegenheid en solidariteit.
Wij worden opgeroepen
om de duisternis te doorbreken van de blinde zakelijkheid
en op zoek te gaan naar het licht van hoop en toekomst voor elke mens.
Zo kan de wereld telkens weer een nieuwe start maken,
zoals de geboorte van een kind
het begin van een nieuwe toekomst inluidt.
De advent is een tijd van wachten.
Wachten kan vervelend en frustrerend worden.
Maar wellicht zit er in dat wachten toch een rijke dimensie verborgen.
Hoe kunnen wij dat onaangename wachten veranderen in een ‘heilig wachten’?
In ons leven bouwde God een groot gedeelte wachttijd in. Het Oude Testament is niets anders dan wachten. Uiteindelijk zendt God zijn Zoon. Het lijkt alsof aan al dat wachten een eind is gekomen. Maar denk dan aan al de rustige jaren die Jezus in Nazareth doorbrengt. Het lijkt wel dat God ook Jezus laat wachten!
Dan komt de wervelwind van zijn openbaar optreden: Hij liet zich zien, Hij sprak, Hij trok verder, Hij bad, hij genas, Hij brak het brood…’ In zijn lijden komt het wachten weer naar voren als een centraal thema. Jezus wordt als een uiterst passief iemand voorgesteld. Terwijl Hij voordien zo druk doende was, overkomt Hem nu alles: ‘zij namen Hem gevangen, zij geselden Hem, zijn kruisigden en begroeven Hem…’
Jezus, heeft zichzelf helemaal uit handen gegeven. Hij biedt niet de minste weerstand. Hij wacht op de beslissing wat zijn vijanden met Hem gaan doen. Tot zijn folteraars zegt Hij: “Mijn liefde voor jullie is onuitputtelijk. Wat je Mij ook aandoet, mijn liefde voor jullie zal jullie nooit teleurstellen.” De liefde in zijn hart maakt van deze tijd een ‘heilig wachten’.
Wachten krijgt zo een goddelijke kwaliteit. Jezus’ wachten toont ons zijn grote liefde. Hij weet wat ons menselijke wachten betekent. Van hem kunnen wij leren om liefdevol te verdragen wat toch niet veranderd kan worden. Op die ogenblikken zijn wij God heel nabij. De advent biedt ons een speciale tijd voor ‘heilig wachten’. ( Brian Grogan sj)
Ter overweging
Verwachten is beminnen,
is van alle seizoenen liefde maken
van alle dagen, van alle uren…
Verwachten is breien
aan een nieuw geluk
met de naalden van de tijd.
De eerste strofe van de liefde is verwachten.
Wie de eerste strofe overslaat,
zal nooit de melodie leren.
Verwachten is zelf schoner en anders worden,
is groeien,
langzaam groeien naar de liefde.
Zo was het verwachten van God
in zijn liefde voor de mensen.
Eeuwen heeft Hij uitgekeken,
is met een volk op weg gegaan
langs een woestijn van heimwee
naar een land van belofte
met arme mensen van niemendal
de lange weg
naar het kleine Kind,
dat eindelijk ‘Jezus’ mocht heten.
Zo heeft God verwachten
tot beminnen gemaakt. ( naar Manu Verhulst)